Waarom we Memoto maken

Het leven gaat snel, en dagen die op elkaar lijken smelten samen. Je weet nog dát die zomer fijn was, niet meer waaróm. Je weet nog dat maart zwaar was, maar niet meer dat je er halverwege doorheen brak en de rest van die maand licht liep.

Dat is geen luiheid van je geheugen. Zo werkt het gewoon: pieken blijven, gewone dagen niet. Maar een leven bestaat grotendeels uit gewone dagen. Van je eigen leven onthoud je dus vooral de uitzonderingen.

Hier zit het deel dat pijn doet. Wat misging blijft scherp, dat vergeet je niet. Wat goed ging vervaagt, want dat vroeg geen aandacht.

Aan het eind van het jaar wegen die twee dus niet eerlijk tegen elkaar op. Je hebt al het bewijs van je tekortkomingen bewaard, en bijna niets van je goede dagen. En op basis daarvan trek je een conclusie over jezelf.

Dáárom bestaat Memoto. Niet om je te verbeteren. Om je je bewijsmateriaal terug te geven.

's Ochtends vraagt Memoto wat je vandaag wilt. 's Avonds wat je meeneemt. Twee kleine momenten, meer niet. Geen huiswerk, niets dat je moet halen. En loopt een dag anders dan je hoopte, dan is dat oprecht oké. Dat is geen falen. Dat is een dag.

Daarna gebeurt er iets dat je op dag één niet ziet. Het stapelt.

Kijk naar ons merkteken: een gouden kern met ringen eromheen. De kern is vandaag. De eerste ring is deze week. De ring daaromheen je maand. En de buitenste is je jaar, dat de hele tijd stilletjes om je heen is gegroeid terwijl jij gewoon aan het leven was.

Zo maakt een boom zijn jaren. Niet met één groot gebaar, maar met een dun laagje per keer.

Memoto stelt niets over je vast. Het vist geen patroon uit je woorden om je te vertellen wat er mis met je is. Je dag krijgt een cijfer; jij niet.

Dat is geen technische beperking, dat is een keuze. Er is al genoeg dat je meet. Dit is de plek waar je niet gemeten wordt.

En als het echt zwaar wordt, zwaarder dan een dagboek kan dragen, dan zegt Memoto dat gewoon, en wijst het je naar mensen die daarvoor zijn.

Dan heb je een jaar in handen dat je zelf hebt geschreven. Je eigen woorden, je eigen foto's, je eigen kleine overwinningen. Inclusief die ene dinsdag in maart waarvan je niet meer wist dat hij bestond.

Je zult verbaasd zijn hoeveel het was.